Tam da içimdeki manik depresif durumlara dingin etki yaratması adına, müziğe sarılıp ondan medet umacakken; “Müzik Terapi” adlı yazıyı yazdığımın ertesi günü, pop müziğin tartışmasız efsanesi Michael Jackson’ın zamansız ölüm haberi ile terapinin geçerliliğinin yanı sıra, zamanlaması da önem kazandı iç dünyamda…

O kadar ani oldu ki,ölümünün ardından ne kadar çok istesem de, bir türlü adına tek bir satır dahi yazı yazamadım.

Buselik makamında Michael’dan geçme faslında MaJörler tükenipte minorlere yolculuğa geçince, tam da Moonwolker yürüşünde olduğu gibi, hayatta ilerlediğini sanıp, yaşam olarak gerilerken; Mevlayı da belayı da müzikle arayanlardan biri olarak, onun yokluğuna hiç olmazsa bir yazıyla mum yakmam gerekiyor diye düşündüm yinede…

Çünkü, müzikte devrim yaratan işine aşık biriydi o. Ben de, müzik  için yapılan şeylere afyon yutmuşçasına bakanlardan ,müziğin aşka meşk olduğuna inananlardan biri olarak onun gerçekten hayranıydıım.

Hayatın rutinliğine ses getirecek melodi arıyorken yaşamdan; çalınmış bir zaman içinde kehanet ve kader ikilisinin arasında perdesiz ud taksimine mızrap gibi eşlik ediyordum aslında bugünlerde….

O kadar inceldi ki ruhum tül tül oldu…

Bir rock veya heavy metal müziği dinlerken Hadbangers ball yapmakla,

zikir yaparken Hay ve Hu çekmek;

arasında fark olmadığını anlamam için,her ikisinin içinde kendimden geçmem gerekti. Aslında  daha da önemlisi, ne at gözlüğü ne de her yöne bilinçsizce değil insan gibi geniş bir yelpazeyle bakmam gerekti…

Bir şekilde dinlediğim ilahi bir müziği her dinlediğimde daha da beter dinleme isteği yakıp kavurdu beni…

Ki “müziğin ben de ki müsekkin etkisi yaratmasından yola çıkarak kitleleri bilmem ama benim sahiden de afyonum” olduğunu  düşünürken…

Sonra sonra anladım, oysa perdede değil penceredeydi asıl mesele.

Pencere çok yüksekte olsa insanlardan uzaklaştırır, yakın olsa bıktırır. O halde pencereden bazen yükseğe bakacaksın,bulutlarda kaybolma pahasına…

Bazen de yüksekliği hesaba katmadan aşağıya…

Bazen pencere içinde pencere, bazen de penceresiz pencere …

Altın varaklı penceren olsa da,

Varolmayan ülkede Peter Pan olsan da,

bazen özgürlüğe açılacak penceren bazen de ölüme…

Bence hayat tam da Michael ‘ın ölümünden birkaç zaman önce dediği gibi;

“kimi tedbirli bir hayatı tercih eder;kimi çizginin öbür yanında şansını dener.”

Müslümanca: Allah rahmet eylesin.

Hristiyanca: toprağın bol olsun.

Amerikanca demek gerekirse: “İyi geceler iyi şanslar” KRAL MİCHAEL…

Türkçe ise: ruhun şad olsun.

Son söz benim;

“Rüzgar kadar güçlü olmasa da;meltem kadar ılık bir esinti yaratmak adına, penceremden pencerene sözlerimi usulca bıraktım…

Adına mum değil, sözler yaktım…”

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com