Kendinedir insanın önce mücadelesi,

kendinden terk birine Barışı anlatmak ne zor…

Bazen şah bazen mat da olsa,

aslında kendinden çıkıp, kendine varır  her hamlesi…

İnsan eksiklerini sorun etmeden,

yokluğu manevi hazlarla giderebilir mi ?

Ya da tam tersi, varlığı böbürlenmeden hazmedip

paylaşımdan yana olabilir mi?

Aslında kendisiyledir hep derdi,

kendinedir, sorgulaması sürekli…

Önce kendiyle barışık olmalı insan…

İnsan; kötü zamanlarda kendinden çıkar,

iyi zamanlarda kendinden geçer,

ya sonra ….

İçe yolculuklar başlar,

sonra çok geçmeden de dışa vurumlar…

Kendisiyle çevresiyle kavgalı bireyler Barışı nasıl yapar?

Kendini nasıl bilir?

Egolardan arınmış, narsizmden uzak olabilir misiniz bugün?

“Ben yaptım” diye böbürlenmeden,

“Benim”  diye sahiplenmeden,

en büyük eserini karşıya geçip seyretmeden,

beklentiden uzak karşılıksız,

Barış yapabilir misiniz?

Hiçbir nesneyi sahiplenmeden, sahip çıkabilir misiniz kendine,

özgüveni abartıp da, medeni cesareti cürete çevirmeden…

Ne kadar Barış Günü yapmak zor  olsa da;

ister Barış çanı çaldırın, ister Barış ezanı okutun  ;

“Kendinizden başka hiç kimse size barışı getiremez”

bu yüzden Barışın bugün, önce kendinizle sonra dertlerinizle…

Nasıl olsa sonrası gelir; önce çevrenizle, sonra hayatla,

Barışın bir gün de olsa, 1 Eylül Dünya Barış Günü adına..

Belki yayılır böylece Barış tüm Dünya’ya..

Deneyin, deneyelim…

Hülya’dan Dünya’ya..

Barış dolu  bayramlara…

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com

Gözlerimde buzdağı, ağzımda tuz tadı ;

yerin yedi kat altından, kendi harflerime tutuna tutuna, yukarı doğru

tırmanıyorum.

Dibe vurdum sanmayın, akıntıya bıraktım kendimi…

Dalgalarla boğuşmak değil de , içten dışa vurmak ağır geliyor bana…

Kaç nefes daha noksan, o sabahtan bu sabaha, kaç karış daha var varışa bilemiyorum.

günün gizlenmiş yörüngesinden sesleniyorum.

düşler hayıra yorulmaktan yorulmakda,

düşünceler semahta… 

Susuyorum.

Uzun uzun sözcükler biriktiriyorum.

 Yazmak ve yazmamak adına …

“Dilek tut  içinden,  daha çok yıldız var…”

“Kötü gün yaşama sakın, bir bak etrafına kaç DOST var…”

DOST! DOST ! DOST!                    

Tutsana dertlerin ucundan  biraz.

Öfkemi kurut, gülümseyen aydınlığınla…

” Bir elmanın yarısı gibi olmak” neden az?..

“Ben doğacak sabahların çan sesiyim”aslında…

Bir köpek bile cennete benden daha çok önem verir.

Ama DOSTLA beraber mavi cennete yükselmeyi isterim…

Güneş ülke DOST.

DOST seslendi;

“sır bendedir, sözü saklı tut.

Kadim bendedir,vefanın kıymetini daim kıl.

Cefa bendedir,  yaşamın keyfini kendinde bul.

Asalet acıda, sefalet asalette gizlidir.

Zenginlik gönülde,söylemler eylemdedir.”

DOST yazı.

DOST  dua.

DOST şiir.

DOST kitap.

DOST söz.

DOST yemin,

olarak seslendi.

Bir SES.

Bir NEFES.

Bir OMUZ.

Bir TEBESSÜM .

Bir HABER .

Bir BAKIŞ .

Bir BİLGİ . 

Bir MENDİL ,

verdi, güçlendirdi.

Ütopyada değil, dünyada;

 zor günlerde varlığını duyuran gerçek dostlara,

TEŞEKKÜRLER!

 Hülya YALIM

www.hulyayalim.com

Anayasa değişikliğine hala ne diyeyim diye düşünüyor musunuz

gerçekten?

 YÖK ‘ün ve dokunulmazlığın kaldırılmadığı anayasaya,değişiklik

yapılmış olmaz asla.

Olsa olsa  var olan maddelere rötuş yapılmış olur en fazla.

 Din dersinin zorunluluğu hala bir anayasa maddesi oluyor

ken,bu değişiklik neyin nesi oluyor anlamıyorum.

     Ne bekliyorduk ki ,  yeni  reformlar  falan mı ?

 Bu üç madde anayasanın Bermuda Şeytan Üçgeni gibi adeta.

 İktidara gelmeden hemen her parti, bu üçgenden söz eder , fakat iktidara gelince, sözde

 değişim dalgaları arasında, tıpkı Bermuda Şeytan Üçgeni ’nde kaybolunduğu  gibi kaybolur gider.

Kaldı ki, temsil edilmesi gereken oyların yarısı dışarıda olan anayasanın değişime yaklaşması söz konusu

 bile değil .

 Referandumda Evet beyaz, HAYIR kahverengi olmuş, bu da çok eleştirdikleri 12 Eylül darbesinin küçük

 düşüncesiydi malum.

Hani “bir anayasa bu kadar düzeltilirdi” diyorlar ya  yanlış;

doğrusu, “bir anayasa değişim oyunları bu kadar kopya

edilebilirdi” olmalı.

Seçim için öngörülen günden medet umup da, değişikliğin

darbelerin en  ağırının yaşandığı güne denk getirerek  aldanacağımızı

sanıyorlarsa yanılıyorlar.

Onların değişiklikten kastettiği yargıya müdahale edilebilecek anayasa değişikliğini saymıyoruz çünkü,

güçler birliğine inanlar için bu değişiklik değil; deliliktir,

anayasanın tam da ortasından delinmesi anlamına gelir bu da.

karar vermek zor mu gerçekten  güçler birliği mi yoksa üçler birliği  mi, hangisi ?

Yargının siyasallaşması için; 23 maddeye, 23 kere HAYIR!

Bağıra çağıra, avaz avaz ;ister hırıltılı, ister ise nefes

verir gibi, boğazın derinliğinden gelen sesle, birlikte söyleyelim:   

HAYIR !

HAYIR ! HAYIR ! Arapça daki  ister noktalı,ister noktasız H harfi

ile söyleyelim hangisi HAYIR ’LI ise, 

 haydi buyurun hep birlikte, tecvitli mahreçli ;

HAAAYIR!

dilerseniz şarkı ile ;

“Sen demokrasiyi ; Çiçek (Cemil), Şimşek (Mehmet),Yıldız (Taner)  sanmışsın.

“Rüzgarın yönü değişince oturup ağlamışsın.

Sen artık sözünden de dönemezsin yanmışsın.

Aklımdan çıkarttım attığın oy kurşunu.”

Son kararım;

HAYIR ! HAYIR ! HAYIR !                  

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com

Düşünce akrabalığı  sözünü hakikaten çok severim ancak, bu lafı öyle laf ola beri gele kullananlardan değilim. Gerçekten yürekten duyulan düşünce birliği edilen aynı kandan olmasa da,  hayli candan duyulan derin duyguyu böyle dile getirmek,çok güzel ve özel geliyor bana. Düşünce gücü ile  bir nevi  akrabalık oluşuyor böylece…

Düşünce akrabalığının ne kadar doğal bir bağ olduğunu  izin verin de neredeyse yirmibeş yıllık dostumuz dahası aile çocuk hekimimiz Enrico Ridolfi ile yaptığımız sohbetten yola çıkarak anlatayım size.

Enrico Bey bunca yıldır sizi tanıyorum dedim, Ermeni misiniz yoksa Rum mu inanın bilmiyorum?

İtalyanım dediğinde ne kadar şaşırdığımı anlatamam sizlere.

Dedeleri Osmanlı döneminde İtalya’dan buraya göçünce  burada kalmayı tercih etmişler. Yani Enrico Bey Levanten.

Eşi ise Türk bir  de kızları var. Kızının Milano‘ da iç mimarlık okuduğunu söyleyince, ne olacak şimdi kızınız dedim, bilim adamı mı sanatçı mı  yoksa Leonardo Davinci gibi ikisi de mi, filozof Giordano Bruno gibi  bilimsel yöntem dışında gizli bilgileri açığa çıkaracak okültist mi olacak yoksa deyince, sanırım şaşırması sırası kendisine gelmişti.

 Bir felsefeci olarak Buruno gibi değerli bir filozofu bilmek özel bir durum değil dedim cevabım hoşuna gitmiş görünüyordu. Giordano Buruno, Kopernikus ’un sonsuz evren anlayışını savunduğu için Engisizyon Mahkemesince sapkın ilan edilip yakılarak öldürülmüştü.

  Heyecanla tıpkı Nazım Hikmet gibi iade-i itibarının söz konusu olduğunu  Roma ’da çiçekler içinde  heykelinin yapıldığını  ve ziyaretçi akınına uğradığını söyledi.

 Dr.Rifolfi   kızı için madem  Milano’ da okuyor sanatçı olmalı bence derken, Gotik ve Barok sanatlarını tam da merkezinden öğrenecek desenize dediğimde,  yanlışımı düzeltti. İtalya ’da var olan daha çok Barok‘ muş Gotik ise daha çok Fransız kültüründe yer alırmış. Doğayı kendi abartılı dünyalarını, görkemli süslü ihtişamlı kıyafetler şapkalar, uzun peruklar bu görüşün yansıması bu sanatın etkisiymiş meğerse.

Aslında  parçalanmış kültürün etkisiyle barok insanın yaşadığı gelgiti günümüzde  de etkilerini rahatlıkla görebiliriz .Bir yandan dünyanın acılarından ve eziyetlerinden bırakarak dine yönelen insan(memento mori-ölümü hatırla düşüncesi), diğer taraftan da bu dünyanın kötülüklerinden kurtulmaya çalışan, dünyanın tadını çıkaran, gününü gün eden insan ( Carpe diem-gününü gün et düşüncesi) iç içe görülüyor hala ona  göre, bana göre de öyle.

 Galilei Galileo’ nun da tıpkı Bruno gibi, Kopernicus’un görüşlerini savunduğu için Engisizyon Mahkemesinden nasibini aldığını söyleyen Enrico Bey ’e ömür boyu evinde göz hapsinde kalmasını dünyanın döndüğü düşüncesini reddetmesine borçlu olduğunu söylediğimde, beni doğruladı ve İtalya’da Galileo ’nun çok sevildiğini belirtti. Dünyanın tek kayan  harikasına aday olan Pisa Kulesi ’nin de etkisi olabilir bu  dedim gülümseyerek, o da o evet her ülkenin bir harikası var değil mi,bana göre Pisa Kule’si değil  Galelio’nun düşünceleri dünya harikası olmalıdır.

 Ortaçağ Felsefesi ’ nden konuştuk Betül Hoca’dan (Prof.Dr.Betül Çotuksöken) söz edince, adının yabancı gelmediği söyledi ancak,  belki de benim telaffuzumdan dolayı  Aqinolu Thomas ’ı tanımadı. Anselmus ’ un “anlamak için inanıyorum” görüşünü ise  akıl dolu olduğu kadar eğlenceli de buldu ve cevabını defalarca tekrarlayıp kahkahalarla güldü.

 Daha sonra Dante ’ yi de unutmamak gerektiğini söyledi. Onun da yine  Engisizyon Mahkemesi tarafından ölüm cezasına çarptırıldığını,ancak o bu sürgün hayatı yaşarken, “İlahi Komedya “ yı yazdığını belirtti ki, bu eser sadece İtalyan edebiyatında değil malum dünya edebiyatında zamanında çığır açan bir kitaptır.

 Konuştukça aklımıza İtalyan sanatçı ve düşünürlerin isimleri bir bir geliyordu. Boccacio ’yı bilir misin dedi “Dekameron”un yazarını bilmemek mümkün mü dedim, gülümsedi. Tanıdık dostları tek tek andıkça diğerlerinin hatırı kalmamalıydı,saydıkça sayıyorduk tüm İtalyan dostları.

  Machiavelli için ne dersiniz diye sorar sormaz, yüzünü buruşturup dudak büktü,  “amaca ulaşmak için her yol mübahtır” diyen birinden korkmak gerek, dedi. İyi de o bu görüşü devletler için demiştir diye itiraz ettim, belki açıkça dile getirilmez ama bence tüm devletlerin gizli bir politikasıdır bu aslında dedim, “bu anlamda  haklı olabilirsin” dedi.

Petrarca ’yı saymalıyız bu düşünür ve sanatçılar arasında deyince ,bu büyük şairin bir şiirini bile bilmediğim için Umberto Eco ile Türk okuru çok sever kitapları satış listelerinin en üst sıralarında yer alır dikkatinizi çekmiştir, benim en çok sevdiğim kitabı “Gülün Adı ” dır diye  geçiş  yaptım.  Anladı mı anlamadı mı bilemem, şimdi ona  Carlo Collodi ’ nin “Pinokyo”sunu hatırlatsam tam da yeridir ama benim içim rahat, yalan söylemedim burnum uzamaz merak etmeyin, sadece konuyu değiştirdim o kadar.

 Türkiye’de Eco ’nun da, Coelho’nun da sevildiğinin farkındayım dedi, doğrusu ben de severim. Ama  Paulo Coelho ’yu daha çok sever gibi geldi bana bu sevginin daha fazla olmasının nedeninin “Simyacı” kitabından ötürü olduğuna bahse girerim .

 İtalo Svevo ’yu bilir misiniz dedim, hayır, dedi. “ Zenonun Bilinci ” diye bir kitabı var diye bir de ukalaca tavsiye ettim,beri yandan devam ederek peki ya Cesare Pavese ?

 Hiç çağrışım yapmadı, dedi, karıştırıyor olabilirsin bu adam İspanyol olmasın,deyince;  sakin bir edayla  benim en çok sevdiğim yazarlardandır Pavase  yanılmama imkan yok, intihar edip hayatına son veriyor ama neyse ki ,“Yaşama Uğraşısı” diye bir kitap yazıyor ölmeden. Benim başucu kitaplarımdandır,  şiddetle tavsiye ederim dedim, kendimden emin.

 Sayın Ridolfi, Raffaello ’nun  ” Sistine Madonne ” adlı eserinde Meryem ’ im İsa ’ yı doğurduktan sonra varolduğunu anlattığını biliyor muydu acaba? Ama ne bundan, ne Michelangelo ’dan, onun “Sistine Chapel” inden, ne de;  Canpenella’nın “ Güneş Ülkesi ”nden konuşmaya vakit kalmamıştı ne yazık ki.  Vergilius ’u bilmezdi belki ama Cicero hakkında söyleyecek sözleri vardı eminim.

 Ah Sinyor Enrico,  şimdi siz  kim bilir kiminle hangi turnuvada çok sevdiğiniz bezik oyunuyla kozunuzu oluşturup,  marköze aldığınız sayıları saydırmakla meşgulsünüz. Ben ise, sizinle konuşmadığıma hayıflandığım tüm İtalyan düşünür ve sanatçıları hatırladıkça ” Düşünce Akrabalığı “ adlı bir yazıyı köşeme yazmaya çalışırken, diğer yandan da Antonio  Vivaldi ’nin “ Dört Mevsim (Four Seasons) ” ini dinliyorum. Dört Mevsim ’de bir güzel Akdeniz ülkesinde çağlar boyu geziniyorum.

ciao İtalia !

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com

Gözleri mavi olmayan Deniz’lerden biriydi bizim Deniz…

Yeleleri alevden al bir ata binmiş,

Kemal‘i düşünmüş gözleri kapalı…

Aşıyor yüce dağları engin denizleri kepçe kulakları dalgalanıyor rüzgarda…

“Deniz üstü köpürür hey canım rinnan nay rinna rinna nay
Kayığa binsem götürür hey canım hey!..

Benim de şu cihana gelişim demiş hey canım rinna nay rinna rinna nay
Bir güzelden ötürü hey canım heyy!…”

Köpürür de, dalganır da Deniz ama durulur sonra sonra ,

“Deniz yırtılır kimi zaman,

Bilmezsiniz kim diker” diye sorar Dalgacı Mahmut

kimine göre deniz aşırı ülkelerle kimine göre Deniz aşırı ilkelerle,

falcı medya derhal devreye girer…

Denizleri yırtılmayı aş da gel kurbanın olam!

İstersen devreye girer Kemal,

Fazlalıkları itinayla alır  Kemal Özkan

Ah be Deniz Ah! “Mare Nostrum” * ne oldu sana dostum,

En uzun koşuysa elbet Türkiyede de hizip,

O, onun en güzel yüz metresini koştun da

Pusuda bir ceylan gibi vuruldun

“Acıyorsam sana anam avradım olsun,

Ama aşk olsun sana çocuk, aşk olsun!”

Kemal bu işte Demo mu, intro mu,  sterio mu bilinmez

Zil, şal ve Sarıgül. Bu bahçede raksın bütün hızı.

Osmanlı kuralı iki ileri bir geri …

Kanlıca’nın üç zakkumu Yapma Recep dinkardeşliği…

On emire vurgular yapılıyor.

Biri üç dilde “öldürmeyeceksin” der  ilahi gülmekten öldürür,

diğeri Türkçe der “çalmayacaksın” ama kendisi hep eski şarkılar çalar…

“Dudu dudu” yu söyleyenin muadili, şarkıcı Emir ise,

  “şiki şiki bir durum valla yok” diyor…

“Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.”

Aslında yok birbirlerinden farkları,

derya dudusu(papağan) bunlar…

Vah ki vah!

Gazze İsrail değil de;

“Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalimize!” …

* Mare Nostrum Can Yücel’in Deniz Gezmiş için yazdığı şiir.

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com

“Aşkın Son Mevsimi” olarak dilimize çevrilen esas adı “The Last Station” olan Tolstoy ’un son yıllarını anlatan  bir film var gösterimde. Tolstoy ’un hayatı benim için pek merak konusu olmadı nedense.

  Eğer Tolstoy mu Dostoyevski mi diye sorulsa tereddütsüz Dostoyevski ‘ den yana kullanırım hakkımı.

 Benim nazarımda Dostoyevski  felsefedir,Tostoy ise  daha çok edebi.

Evet Dostoyevski ukaladır,biraz anarşist,az biraz da kumarbaz ,

insanları biraz küçümser gibidir ancak bu küçümseme uyarıcı niteliğini kendi içinde barındırır.

 Tolstoy ise tam tersine  mütevazı  aynı zamanda garantici,insanları çoğunlukla yüceltir,çünkü onda Dostyoveski ’ nin isyanının aksine  koşulsuz kabul,sakinliği yanı sıra  neredeyse imanlı bir duruşu vardır.

  Ancak Tolstoy’ un etkilediği tarihi kişilikleri düşününce, sadece bu ilginin mutlak derin bir nedeni olması gerekir diye  düşündüğümden,  aynı zamanda hala etkisi altında olduğunu,mutlak izlenmesi gereken bir film olarak gören bir arkadaşın tavsiyesine uyup filmi izlemeye gittim.

Filmi keyifle izledim izlemesine ancak başlangıç cümlesi “bildiğim şeyleri sevdiğim için bildim” cümlesini hala düşünüyorum.

 Hani Augistinus ’un  “bilmek için inanıyorum” düşüncesini belli bir mantığa büründürebiliyordum,

hadi Anselmus ’ un “anlamak için inanıyorum” mottosunu da şaşkınlıkla ve  hayranlıkla karşılamakla birlikte belli oranda da olsa zamanla, anlayabildiğimi sanıyorum.

 Ama Tolstoy ’ un düşüncesine hepten hazırlıksız yakalandım ki hala tam olarak karar veremiyorum.

Hakikaten zihnimde sevdiğim şeyleri bilgi olarak istiflemiş olabilirim, hatta bazı şeyleri bilmek için kendimi geberttiğim de oldu ama istemeden bildiğim şeyler hiç de yabana atılır cinsten değil.

Psikolojide fark etmeden öğrenme dedikleri bilgileri hesaba katmıyorum bile.

 Yıllar önce bir arkadaşım bana, “insana en büyük hediye unutmaktır” demişti de bu söz karşında kala kaldığımı hatırlıyorum.

  Nasıl yani ? Hatırlamak için onca ezaya katlanıp hafızayı güçlendirmek için onca egzersiz yapıyorken, unutmayı hediye görme düşüncesi …  Resmen bu başka pencereden bakmak demekti ki, doğrusu böyle görüş aklımın ucundan bile geçmemişti.

 Arkadaşımın unutmaya böyle büyük vecizeler yüklemesinin o günlerde aşk acısı çekmesiyle ilgili olma olasılığı yüksekti ama haklıydı, çekilen acıları unutmak hiç de kolay değildi . Belli ki buna zaman da yetmezdi eğer unutmak diye bir duygu olmasaydı.

 Sadece bu yüzden bile “bildiğim şeyleri sevdiğim için bildim” demek diğer bilgilere sınır çiziyor. Sevildiği için bilinen bilginin uygulama kısmı tevekkeli çok daha kolay oluyor. Boşuna sevilen işi yapmak başarının sırrı olarak gösterilmiyor demek ki…

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com

Önce kendimden kaçtım sonra sözlerimden,

şu meşum olaylarla ilgili haberlerden, yorumlardan, yaşanan olaylarda kendini suçlamak bir yana kendini ihbar eden,durumdan  vazife çıkaran derneklerden,www.tepkisiz kalma.com   adlı siteden ne kadar kaçsam da kurtulamadım.

Ama en çok da babamdan kaçtım. Biliyorum bana yazma diyecekti

ama o da biliyordu,yazacaktım.

Gittikçe zorlaşsa da  cümlelerim, yazıyorum.

Çocukluğumun şehri Siirt’i ve son zamanlardaki kulakları sağır  eden sessizliğini yazmamak haksızlık değil; düpedüz ayıp olurdu.

bu yüzden içimdeki yapbozdan bir parça kayıp,

biliyorum ‘söylesem tesiri yok ama sussam da gönül razı olmuyor’ işte.

Yaşanan olaylarda bir çok kişiden duyduğum gibi ben Siirtli olduğumla utanmadım asla. Bu olaylarda 

gerekiyorsa en büyük neşteri kendine vurmak Siirt’lilerin vebalidir belki ama o kadar, çünkü bu tür haberlere dünyanın her yerinde rastlamak mümkün, ancak bir çok meslek dalından kişilerin, özellikle eğitimcilerin adının bu acı olaya karışmasına hakikaten çok ama çok üzüldüm.

Bu olayda adı geçen  yüzü aşkın kişinin kendi çocuklarının başına  böyle bir şey  geldiği takdirde ne hissedeceklerini görmeleri  adına, empati kurmalarını isterdim.

En çok da yörede yaşayan okul çağında kız çocuklarının akibetini merak ettim.

Babalar kızlarını okutmayı problem ettikleri için, şimdi bu olaylardan sonra kaç kız okumaktan mahrum edilecek kimbilir? Ne yazık ki, karanlık gecelere ortak ettiler nice genç kızı?

“Herkes daha fazla hürriyet istiyor” sözü bu yüzden reklam aracı olmaktan öteye gitmiyor işte..

Birkaç sene önce Siirt’teki uluslarası sempozyumda yaptığım çalışma yirmiyi aşkın  bilim kurulundan geçmişti. ‘Bir İlim İnsanı İle Bir Filozof ‘ adlı yazım benim açımdan da farklı bir çalışma olmuştu.

Çalışmam için bana önerilen isimleri beğenmemiş kendim böyle bir öneri de bulunup Hilmi Yavuz ile Erzurumlu İbrahim Hakkı ’nın benzer özelliklerden söz etmiş bilim ve ilim dünyasına katkılarından söz ederek farklı bir bakış açısı sunmaya çalışmıştım.Gelen tepkilerden anlamıştım ki  farklı olmayı başarmıştım da.

Memlekete gidemediğim için çalışmamı Cumhur amca dan (Kılıççıoğlu) okumasını rica etmiştim. O dönemde Cumhur amcaya  yazımla ilgili eleştiriler geldiğini duyuyordum . Gelin görün ki çok değil birkaç hafta önce bile yazım acımasızca eleştiriliyordu hala. Gerekçe koskoca İbrahim Hakkı ile Hilmi Yavuz ’u kıyaslamakla büyük günah işlememmiş .

 Gerçi ben bu büyük günahı büyük bir zevkle işlemiştim ama yine de bu kadar sığ ve bağnaz düşünen kişilerin bir arada olması hala çok garip geliyor bana.

Bu yüzden  Sultan Memduh ’ un  ‘Mahzenül Esrar’ adlı Eseri Siirt valiliğindentarafından gönderilince; Hıfzullah Eryeşil beyfendi sayesinde, memleketi sayfa sayfa geziyorken,bazı kişileri kızdırma  pahasına bu eser hakkında yazı yazma kararı almış hatta  sözünü de vermişken, Siirt’le ilgili haberler aniden ortaya çıkınca öncelikli olarak bu konuyla ilgili yazmam gerekti.

Beni bir yazımla  günahkar ilan edip yargılayan Memleketin   Engisizyon Mahkemesi, son günlerdeki olayları nasıl nitelendiriyor nasıl oluyor acaba, olaylara muhakemesi?

Zincirleme reaksiyona girmesi gerekirken acaba neden suskunluğu seçti?

Yoksa “hafıza- i beşer nisyan ile maluldür” diyecekler?

Bu nisyana isyan eder her insan ve bunu der her lisan,

“aman aman kaybetmeyelim safiyeti, bize şu an ince ayar lazım bırakalım anlık zafiyeti…”

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com

Kayıtsız bir nesneyi az önce  zihnimde resmettim, ismine cisim bulmam gerekmese, adından bile söz etmezdim ama bunun geçmişten gelmediğine  inandığımdan, gelecekten bir nesne olma olasılığını yüksek tutuyorum.

Gelecek neresi? ‘Geleceği düşünmeme gerek yok nasıl olsa gelecek gelecek’ belki ama şimdi uzay çağı olduğuna göre, gelecek boşluk çağı ,seslendiğim yer ise uzay boşluğudur olsa olsa…

Küçüldü nice  dünyalar yanımda, buyurgan kışta yalnız kalınca güneş,bir gölge boyu kadar bodur kaldı ışığım baharda,

Kemirgen bir düşü barındırırken gözlerim, tüm alacalı renkleri kendi içine çekmeye çalışsa da,sınırsız gücümü boşluğa  salınca, boşluğuma  geldi  bir de baktım ki ; boşluk benim.

Yumak yumak harfler burgu gibi ağzımdan tekrar içeri girerken ‘tükürdüğümü yalamak’tansa kurumuş geçmişimden kök almak için tırnaklarımı toprağa bahşediyorum , pişmansız.

Zaman posasından arda kalmış bir günü kuştüyüyle parlatınca, parıltı gözümü galabe çaldı bir anda.

Kuşkulandım, olmaz demeyi denemeden, solmaz bir gülüşü yürüyüşe çıkardım, çizgiler içinde dolaştım durdum saatlerce…

Orda mı kaldım burada mıyım, neredeyim bilmiyorum?…

Mazi denen  şarkıyı dilime dolayıp susturamayınca , şarkının lehçesi dilimi kesti kan aktı,

elif elif gözlerim şimdi, sözlerim gelecekte küfür olarak gezindi.

Ne merhamet, ne asalet düpedüz pespayelik bu derim ben…

Hiddettir bu ilelebet, değerler mizanda , ikiyüzlü erdemin şiddetinden ruhum ikrah etse de;

öfkeyle bedenim öylesine beslendi ki; tutundukça tutunuyor bu kırık dala inadına ..

Kangren düşünceler bir bir sızarken zihnimden, kayıpsız günü sıfıra taşıyorken, ne göreyim ?

Ekside olmak yetmezmiş gibi  bir de eskideyim.

Söyle bana ey ZAMAN ilaç mısın yara mısın?

Zamanını kendine saklar mısın?

Senelerin, çağların adları olduğuna göre; anların da adları olmalı …

Bu benim çeyrek anım, bildiğin a querter.. Last gelip, past gidiyorken size rast geldim.

Kayıtsız nesneyi deşifre ediyorum artık o BENim.. adıma hülya desen de  sen, senin  gördüğün cisim nasıl olsa  yalımdan  desen.

Hoş mu geldim, boş mu geldim, karar veremedim ama,  mutlaka bildiğim kulağımı deldirdim,

bakanın  kendini  daha derinden görebilmesi için; küpelerim ayna…

Neden zaman  aynada tersine bir işleyiş gösterir?…

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com

Alice Harikalar Diyarında filminin üçboyutlu muhteşem görüntüsünün etkisine kapılıp tavşanın peşine takılıp gidiyorum arkadaşlar, ancak delikten uzay boşluğuna yol alıp Alice ve şapkacının çay partisine tam dahil olacakken, filmde geçen bir replikle hayal dünyam öylesine sınırlandı ki gerçekliğe düşüverdim bir anda.

Üstelik film sonrası yaptığım, “bu diyarda her yerde olduğu gibi iyilik de var kötülük de. Peki sen Harikalar Diyarı’nda yaşasan, hangi karakter olurdun?” Adlı testte Alice karakteri çıkmışken hem de.

Test sonucum ise aynen şöyle; Bazıları “kediyi merak öldürür” der. Eh, kimi zaman haklılar ama pek çok şeyin başında da merak yatar. Örneğin öğrenmenin. Senin oldukça meraklı bir yapın var. Meraklı olduğun kadar cesursun da. Maceralara atılmak, yeni bir şeyler keşfetmek senin en belirgin karakter özelliğin. Bu karışıma biraz da hayal gücü eklemek gerek elbette. Ama dozunu iyi ayarlamak lazım.

Gerçekliğe düşme nedenime gelince, sabah kahvaltıdan önce altı imkansız şey düşünme öğüdü.

Film bitti ama ben hala görsel zenginliğinin yanısıra şu meşum soruyla sabah kahvaltıdan önce imkansız şeyler düşünüp,zaten potansiyel olarak ziyadesiyle hayal gücüm yüksek olduğundan, işin içinden hala çıkamıyorum doğrusu. Ama tabi, adımın hayal demek olduğunu da hesaba katmak gerekir.

Mesela akşam yediğim çağlaların sabah içinden çekirdekleri badem gibi değil de pinpon topu gibi çıkıyordu güya. Atları buz pateni yaparken düşledim ki artistik hareketlerde son derece başarılıydılar.

Bu en fazla hayalcilik oluyor bunun biraz ötesi ise şizofreni. Anlayacağınız, kaypak zeminde narin bir çizgi bu, dikkat etmek gerekli.

Düşünsenize bir annenin sabah kahvaltıdan önce,  ”altı imkansız şeyi düşündün mü kızım” diye sorduğunu ? Bunu uygun görebilir mi her ebeveyn, hadi daha açık olalım çocuk bunu önerse saçmalamakla suçlamaz mı onu?

Çocukların gelişmesinde en önemli yol gösterici hayal gücüdür,hayalgücü…

Öyle yalan yanlış şeylerle , bilgi bilgi diye saçma şeylerle karıştırmayın çocukların kafalarını.

Sizin dersanelerde zorla almalarını beklediğiniz bilgi falan değil ;ezberdir en fazla, yoksa bütün gün playstation oynayan, msn de zaman öldüren çocuklar bilgi mi paylaşıyor sanıyorsunuz?

Daha sonra tabi ki böyle müdahaleci toplumda onları anlaşılmaz olarak ilan eder,kısır düşüncelere hapsolmasını eleştirir durursunuz.

Gerçi onlar Google amcalarına sormayı uygun görüyor amma bakın Einstein amca bile ne diyor “hayal gücü bilgiden daha önemlidir”, çünkü hayalgücü sadece yaratıcılığın uyarıcısı değil; aynı zamanda da uyum probleminde de itici güç.

Yaa! budur işte.

Hayalgücü çocuğun yaratıcılığının gelişmesinde en önemli etkenken, hayal gücüne sınır çizilen aksi durumda ise yaratıcılığına ket vurulunca, merak duygusu da bir anlamda zedelenmiş olur.

Hatta psikolojiye göre çocuğun yapmış olduğu mavi ağaç yeşil olarak, kahverengi güneş sarı olarak, sarı gök mavi olarak, düzeltilirse bile onun hayalgücünü müdahale olarak nitelendirilir ki bu da hiç önerilmeyen bir şeydir.

Eloğlu yapınca yaratıcılık biz yapınca şizofren… Çünkü bizde yaşama karşı duruş hayalperest değil gerçekçi olmak gerekir tez elden.

Alice tekrar nasıl yukarı çıkacağını aklından geçirmeden tavşanın ardından kendini aşağı bırakıyor, bizim aldığımız terbiyede neredeyse “babana bile güvenme.” Değil beyaz tavşanın peşinden gitmek arkadaşın ardından gitmek bile olay.

Sanatçılar günümüzde eserlerinde yaratıcılığı etki etmek adına ya alkolden ya da uyuşturucudan yardım alıp farklı olmaya çalışıyorlar ama farklı olanı yapmak için dış etkenlere ne hacet çocukların hayalleriyle oynamayın yeter…

Filminde Alice babasının ona verdiği taktikle rüya gördüğü zaman uyanmak için kendini cimcikliyor ama nafile, öldürmek istemediğini sıklıkla dile getirip en sonunda canavarı öldürüyor ki bu da çocukları gerektiği yerde müdahaleye zorlaması açısından kesinlikle önemli . Ya sonunda bunca yeri gezip gören Alice gerçek hayata döndüğünde ne yapıyor dersiniz ticarete atılıyor iyi mi?

Gerçeküstü bir sanat değil de ticaret… İşte  bu kapitalizmin azizliği.. Filmde beni cimcikleyen diğer düşünce de bu oluyor zaten, işte bu yüzden artık masal anlatmıyor babalar…

Çünkü babaların gönlünde tavşan değil aslan yatıyor…

Alice Harikalar Diyarında hangi karakter olduğunuzu merak ediyorsanız testteki soruları yanıtlayın

http://testyourself.tr.msn.com/cocuk/harikalardiyarinda/Test.aspx

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com

Erkek egemen bir toplumda, kendini var edebilmek için, ne yapmadı ki kadın? Çok becerikli olmak zorundaydı,yetilerinin üstünde; ondan beklenen tüm vazifeleri yerine getirmek için, gücünün üstünde çalıştı.

Fiziksel olarak zayıflığının arkasına hiç sığınmadan, tüm hoyrat ortamlarda bulunarak, başa baş çalıştı,yardımcı olmak bir yana sırtladı eşini efendisini ,bu nedenle “ kadın kadınlığını bilmeli” sözünü bir dustur olarak hiçbir zaman kabul etmedi.

Hamur da yoğurdu, çocuk da doğurdu, bunun yanı sıra, ahırda, tarlada,bağda, bahçede de neredeyse bir ırgat gibi çalışmaktan geri durmadı.

Böyle zamanlarda “kadın kadınlığı bilmeli “sözünü söyleyen sanki kendileri değilmiş gibi erkeklerin ,”erkek gibi kadın”  dedikleri kadın rolüne bürünmekde de gecikmedi kadın.

Kadınlar, erkeklerin bu tutarsızlıklarına itiraz etmedikçe, yerine, yöresine göre ve çıkarcı ve keyfi tutumlar içinde ona biçilen giysilerle, kadın, kılıktan kılığa girmeye devam etti.

“Kadının sırtından sopasını karnından sıpasını eksik etmeyecen” diyen ise  bir başka erkek; babası ,atasıydı.Onu cehaletle, yobazlıkla, suçlayamazdı. Karşı çıkmanın bedeli ağırdı.

Hem zaten “eksik etekti”, “elinin hamuruyla erkek işine karışma”malıydı.

İstemediği adamla zorla evlendirilse bile, kadın affediciydi, eşi onu aldatsa da, sonuçta elinin kiriydi. Başına kuma getirse,ne güzel tüm ağır işler bölüşülecekti, yani her şey onun içindi. Maazallah onun gönlü birine kaysa; münkirdi ,kafirdi, fahişeydi. Üstelik, eşinin gittiği kişinin hemcinsi olduğu çok önemli değildi.

Kaç kardeş oldukları sorulduğunda, kayda değer olan sadece erkeklerdi. Ayrıca “saçı uzun aklı kısa” olduklarından ve dini hüküm gereği,mahkemede ancak iki kadın olduklarında şahitlikleri kabul edilirdi. Mirastan alacakları da mahrum edilmemişlerse eğer; ikiye birdi.

Bu çileli dönemde kadın haklarını savunmak bir yana; kadının insanlığını kabul ettirmek meseleydi.

Her ne kadar kapalılığı ve dişiliği ile sürekli anılmak istense de,ekonomik özgürlüğünü kazanmak ve sosyal güvence hakkına sahip olmak için, kadın şimdi ; en alt kademeden,en üst kademeye her işte çalışıyor. Üstelik eski görevlerine yenilerini ekleyerek.

Kadın; profösör de olsa ,ülkeyi de yönetse, doktor,avukat,mühendis,

öğretmen,gazeteci, emekçi,hizmetçi, yazar da olsa evden sorumlu içişleri bakanı .

Kadın artık hallaç pamuğu gibi çalışıp, Pamukprenses gibi kaderine razı olmuyor, kimseye bağımlı olmadan yaşamak adına verdiği mücadelede, zaman zaman iddalı da…

Örneğin gerçek prensini bulana dek, birkaç kaç kurbağa öpmekte beis görmüyor, saat on ikiden sonra arabasının balkabağına dönüşmeyeceğine emin.Yalancı aynalara bakıp bakıp, “söyle bana kim daha güzel”i çoktan geçmiş durumda,estetikle bu işi halletmesi de zor olmuyor artık.

“Neden kabullendiği” sorusuna, “öyle öğretildiğinden” dem vururken, çocuklarını özgüvenle yetiştirmeye özen gösteriyor.

Bazısı fazlasıyla erkeksi tavır içinde olsa da, hamur yoğurmayı, kariyer yapmak olarak geliştirse de, çocuk yapmaktan asla vazgeçmiyor.

Hayallerinin peşinde koşan kadın, sporda, sanatta çok güzel işlere imza atarken,diğer yandan; tek başına yaşayıp tek taşını kendi alıyor. Uzmanların zamanla mümkün olacağını söylediği ,kendi başına çocuk yapma düşüncesini sabırsızlıkla bekliyor.

Her ne kadar çocukları, annelerinin onlar için susmasını kabul etmeyip,  “kendini ezdirme bizim için susma anne” dese de; sessiz kalmayı tercih edip, eşini terk etmeyen kadınların sayısı hala çok fazla.

Doğum, lohusa, süt izni derken, işinden değil;depresif durumlardan ötürü kadın, dünyadan kopuyor adeta.
Ve “nerde kalmıştık” deyip, hayatına bir virgül atıp, kendi kanadını kendisi kırdığı gibi,yine kendi onarabiliyor da.

Demem o ki; kadın belki de hala kırılgan,duygusal ve fedakar, ancak; gücünün üstünde değil, programlanmış biyonik bir robot gibi çalışıyor artık, sadece çocuk değil; fikir de üretiyor sanatta.

Üstünlük değil eşitlik isterken; sevdiği adam uğruna yıllarca ömrünü verdiği kariyerinden, aşkı uğruna vazgeçip sıradan ev kadını olmayı kabul edebiliyor hala,ancak; erkekleri de büyüten o olduğu için, erkeksiz bir dünya düşlemiyor asla.

İsteklerinde, aşk, çocuk gibi  standart sapmalar yaşadığından, ne olmak istediğini ertelese de sürekli, yukarda sözünü ettiğimiz tarihsel deneyimle, en azından ne olmamak istediğini artık iyi biliyor.

Kadın kadın olmak istiyor.

Bunun için Nietzcshe ‘nin dediği gibi “kadını kadın içinde özgür bırakmak” gerekiyor.

Dünya kadınlar günü kutlu olsun.

Hülya YALIM

www.hulyayalim.com